Bu sayfa Buz'umuzun ağzından yazılmış bir mektuptan oluşmaktadır.

Benim Adım BUZ. Ankara'lıyım. Çok uzun sürmedi bu hayattaki yaşantım, biliyorum ailemi çok üzdüm onları bırakıp gitmekle ama 7 sene çok güzel vakit geçirdim onlarla...

Bana gerçekten çocukları gibi davrandılar, ben konuşamadığım için onlara istediklerimi hareketlerimle, davranışlarımla anlattım. Gerçekten de anladım ki aradaki  duygusal ilişki, sevgi çok önemliymiş. Bizim sizden öncelikle en çok istediğimiz; bizi çok sevin ,bize önem verin, biz de canlıyız bizim de duygularımız var. Mesela biz konuşamıyoruz, yazamıyoruz ama birçok şeyi hareketlerimizle anlatabiliyoruz. Bu aramızda ki bağdan kaynaklanıyor tabi, eve ilk geldiğim andan itibaren beni çok iyi karşıladılar, beni çok sevdiler
ve benimle konuştular. Benim onlar için önemli olduğumu belli ettiler. Bana her şeyi onlar öğretti, beni mükemmel bir delikanlı yaptılar.

Tamam benim de hatalarım olmuştur muhakkak(mesela onların söyledikleri yere tuvaletimi yapmayınca, ya da istemedikleri yere yayılıp yattığım için çok kızdıkları zaman da oldu), ama bana yaptıklarımın yanlış olduğunu güzel bir dille anlattılar, beni sopalarla dövmediler, onun yerine  ödüllendirdiler. Bende bana güzel davranışları için onları her zaman dinledim, yaramazlık yapmamaya çalıştım. Yaramazlıklarım çok oldu çocukken:) Ama bir sorun bana "Niye yaramazlık yapıyordun?" diye, çünkü benimle ilgilenmiyorlardı yalnız kalıyordum. Eve gelen yabancıları yani  misafirleri kıskanıyordum ya da beni evde yalnız bırakıp gezmeye
gidiyorlardı,kıskanıyordum,kızıyordum sonra da küsüyordum.Ama bunu da ben öğrettim onlara, biliyorum onlar için biraz zor oldu ama olsun benim de isteklerim var! Eğer bana bakamayacaksanız hiç almasaydınız beni evinize dimi yanii? :)

Bebekliğim, çocukluğum hep eğitimlerle geçti. İki aylıktım yeni evime geldiğimde.7-8 Aylık olduktan sonra beni koruma ve saldırı eğitimi için uzman amcaların yanına bıraktılar. Cok tatlı günlerdi, içimdeki enerjiyi atıp rahatladım,güzel dişlerimle ısırıyordum düşmanlarımı:),çünkü bunu çok iyi öğrenmek istiyordum, ailemi korumak için... Ama unutmamak gereken bir şey var herkese karşı saldırgan olunmaması gerektiğini de öğrettiler bana. Önceleri garip gelmişti bu eğitimler  ama gerekliymiş.Çünkü kendimi de ailemi de korumayı öğrendim. Daha sonraki zamanlarda,belirli dönemlerde abimle bu eğitimlere devam ettik, onun bende ki emeği çok büyüktür, teşekkür ederim abicim.

Asıl beni kızdıran yemek konusu olmuştu. Çocukluğumda günde 2 kere, sabah-akşam yemek veriyorlardı bana, ama bir yaşını geçtikten sonra günde bir kere sabahları yemeğimi yemeğe başladım.Bu da bi eğitimmiş... hıhh siz yemek
yerken beni hiç düşün müyorsunuz amaa?! Napalım buna da alıştım, çok fazla obur olmamak gerek, zaten nerdeyse kovayla yemek yiyordum :)